YAZIYI YAZAMADIM Kİ BAŞLIK BULAYIM..

Elveda, Güneş'in battığı Küçük Kıyı Kentim (Amasra),


Merhaba, Güneş'in doğduğu yeni kentim.. (Ağrı-Doğubayazıt)

İlk kez bir şehirden ayrılırken, ilk evden ayrılma hüznüne benzeyen, garip bir hüzün kaplıyor içimi.. zaman beni eskittikçe, gidişlerde geride bıraktığımın sadece bir şehir olmadığını daha iyi anlıyorum..Ne kadar çok anı biriktirmişim küçük kıyı kentimde de farkında değilmişim..Yaşadığım minicik ayrıntılar bile gitme tarihi yaklaştıkça uykusuz gecelerime konuk olmaya başladı.. En çokta aşığı olduğum denizin sesi kulaklarımdan girip, tüm hücrelerime yayılmaya başlayınca tanımsız bir acı dağlıyor yüreğimi..(Ağrı Dağı dağlıyor yüreğimi galiba..:P Ayy çok iğrenç oldu, farkındayım..okuyanın farkında olduğunun da farkındayım..Zaten buradan gitme konusunda aldığım kararda da bu farkındalık asli unsur oldu ya..neyse diyelim..en azından şimdilik.. :)

Gitmeyi kendim istedim istemesine de yeni bir başlangıca hazır mıyım sorusunu sormak için azıcık geç kaldım..
Pişman mıyım?
Hayır, aslında bir pişmanlığım yok..
Sadece beni nasıl bir yaşamın beklediğini bilmediğim için biraz korkuyorum..
Sanırım bu yazıyı da bitiremeyeceğim..aklım başımda değil..
Karmakarışık halet-i ruhiyem..
Hem tek halet-i ruhiyem değil, ev de darmadağınık..
Gidip biraz koli yapayım bari..
Son durum raporu yazısını, kendimi ve evi topladığım zaman yazarım ..

- 17/6/2009 - yorumlar {6} - yorum yaz

ÖZLEM

Çok uzun zaman olmuş yazmayalı..Nedeni var mı yok mu bilmiyorum..kendime bile cevabını veremedim..Hayat işte diyip sıyrılıyorum..2009 yılında “Ben de varım, buradayım” diyememişim.. belki de gerçekten var olmadığımı düşündüğüm zamanlar geçirdiğim içindir..onu da bilmiyorum..ama öğrendiğim bir şey var ki yazmadığım bu zaman diliminde eksilmişim, hem de çok..okunmaya ara verilip, sayfası bükülüp köşeye bırakılmış eski zaman kitaplarından biri gibi hissediyorum kendimi..

yazmasam da sesini duyamadan yapamadığım dostların varlığı dolayısıyla blogcuyu tam anlamıyla terk edemedim..sadece alışılagelmişin dışında sessizce paylaştım paylaşılanları.. sessizlik paylaşmak sayılırsa..!

Sessizliğin gel gitlerinde dolanırken Gergin Hocama bir iki laf sokuşturup sonrasında da “Sen mi Siz mi diye hitap ediyordum onu bile hatırlamıyorum” şeklinde bir cevap ile karşılaşmak dünyaya yeniden gören gözlerle bakma zamanı geldiğini hatırlattı..Dost acı söylüyor ama doğru söylüyor diye düşünüp kızdım kendime..kızgınlığım, kırgınlığım, uzaklaşma isteğim beni boğmaya başlayan küçük kıyı kentime ve hayata karşı iken neden sevdiklerimi de kirlenmiş bu şehir ile aynı kefeye koydum ve uzaklaştırdım ki kendimi diye söylendim vakitli vakitsiz..Öğrenmiştim oysa gözden ırak olanın gönülden de ırak olamayacağını..Buna rağmen neden öyle bir hatanın koynuna girdim hâlâ anlamlandıramıyorum.. bu seferde kolayına kaçıp hayatın anlamsızlığı işte  diyip sıyrılamadım işin içinden.. küçük bir şehrin üzerime üzerime gelmesinden dolayı güzelim hayatı anlamsızlıkla suçlamak bana yakışan dahası, doğru olan olmayacaktı..olmadı da..o yüzden yeniden sarıldım kelimelere..

Tabi beklenen bir gelişme olarak kelimeler de küsmüş bana, bahar gibi..kendi yalnızlığımın içinde onları da soldurmuşum farkında olmadan..oysa ne güzel sevişir, bir bütün olurduk.. vurdumduymazlığımızla, dizginleyemediğimiz coşkumuzla çiçek açmış portakal ağaçlarının büyüleyen kokusunun peşinden sürüklenirdik, ağacımıza sarılmanın hayaliyle.. sonra ben kuyruklarına umutlarımı bağladığım uçurtmalarla gökyüzünde uçardım..özgürce..sonsuzluğu içime çekercesine..maviye boyanırdı ruhum.. ama sanırım kelimeler unutmuş incinmiş bir ruhun ilacının yalnızlık olduğunu..

Neyse..
Yaşanan yaşandı, olan oldu..
Hayat öyle bir şey işte..Herkes kendi payına düşeni mutlaka yaşıyor..
şimdi yapılması gereken en doğru şey yeni başlangıçlarla, yeni baharlara doğru yelken açmak..işte bu yüzden küçük kıyı kentimdeki sayılı günlerimdeyim..demir alma vakti geldi gelmesine de henüz rotamız belli değil ama içimdeki nefretin beslenip büyümemesi için gitmek arzusu ile doldurdum ruhumu.. bu inanç, bu beklenti ve bu yönde atmış olduğum adımlar dayanma gücümün sınırlarını genişletiyor.. Sanırım bir aksilik olmazsa baharı karakış gibi geçirten bu şehirde yaz mevsimini yaşamadan, beni bekleyen yeni bir bahara sarılıp uyuyabileceğim..HUZUR içinde..

Huzur dedim de bugünün Hıdrellez olması sebebiyle hiç yapmadığım bir şey yapıp bir dilek tuttum ve dileğimin resmini çizme girişiminde bulundum.. Gel gör ki huzurun resmini nasıl çizeceğimi bilemedim.. Böyle batıllara bel bağlamayan ben azıcık huzur için gecenin bir yarısı ressam olup, sonrada gül ağacı peşinde koştum.. 

(İçses: Hayat işte..
Firuze: Bence de..)
Firuze ve içsesimi de özlemişim..birden bire ortaya çıkınca onlar da elim ayağım birbirine dolandı..
Ne diyordum..
Unuttum…

Zaten hep öyle oluyor; aklımda onyüzbinmilyon düşünce olunca yaşanan kargaşada kaybediyorum cümlelerimi..hem zaten yeterince uzadı bu yazı.. yazılması gereken tek gerçek; burayı ve burada bulduğum eşsiz dostları çok özlediğim..

Hepsi bu..

- 6/5/2009 - yorumlar {16} - yorum yaz

...

özgürlüğüne kavuşamamış türküler çalınıyor beynimin kıvrımlarında..
her ezgide, bir yasağı daha kutsuyorum..
bugün de toplumsallaştırdığım kahkahaların arasında eziliyor lila renkli gerçek gülüşlerim..

- 11/11/2008 - yorumlar {20} - yorum yaz

ÖĞLE ARASI SAYIKLAMALARI

Bugün saçlarımı  en sevdiğim renklerle ördüm ve karıştım hayata sabahın ilk ışıklarıyla..İçimde bir yerde, akşamdan  kalma sarhoş balıklar gezinirken, yüzümde martıların kahkalarından uyarlanmış kaçamak bir tebessüm var..Ağaçları seyrediyorum güneşin göz kırptığı  ve sessizliğin geviş getirdiği odamda..Kim bilir, belki hayatın gülen yüzü geçer bugün penceremin önünden...

- 10/11/2008 - yorumlar {7} - yorum yaz

YALNIZLIK SEREMONİSİ

- 9/11/2008 - yorumlar {7} - yorum yaz