Firuze aracılığıyla geçmiş olsun dileklerini bırakan blogumun güzel yürekli ziyaretçilerine teşekkürlerimi yorum aracılığıyla iletmeye çalışmıştım ama ana sayfada boy gösterecek kadar iyileştiğimi düşündüğümden, birinci ağızdan tekrar teşekkür ediyorum tüm güzel dilekler için.. Okuduğum her yorumda burada bulunmaktan dolayı ne kadar mutlu olduğumu kendime yineledim durdum..Doğru yerde, doğru insanlarla dostluk kurmuş olduğunu bilmek dahası bunu yürekten hissetmek insana huzur veriyor..

Mutluyum, huzurluyum..

En sondan bir önceki durum raporu niyetine sağlığım ile ilgili kısa bir açıklama daha yapıp bu hastalık halinden çıkmak istiyorum çünkü yatmaktan yoruldum ve çok sıkıldım..

İlk günlere göre daha iyiyim ve çift baston kullanarak da olsa ayaklarımın üzerine basabiliyorum.. hatta abartıp sokağa çıkma teşebbüsünde bile bulundum.. Bastonlarla yürümeyi beceremediğimden evin içinde bir kere, sokakta da bir kere olmak üzere yeniden düşüp iyileşme sürecimi biraz uzattım ve burnumu da bu ikinci  kazaya (aslında sakarlık daha doğru olacak) kurban verdim ama yine de muhteşemim..

Kendimi hiç olmadığım kadar iyi hissediyorum ve uzun zamandır hissettiğim yalnızlık duygusunun saçmalığını anlamış bulunmaktayım.. Bende yalnızsam dünyadaki herkes yalnızlık çekiyor demektir..

Aşığı olduğum yaz mevsiminin daha doğrusu Haziran ayının koşa koşa gelmesinin de etkisi vardır belki yalnızlık hissinden arınmamda.. sebep her ne ise benim bi şikayetim yok..

Gelelim başlığa..

Başlık Sevgili Gergin hocamın geçen yıl doğum günümde yollamış olduğu karta iliştirdiği nottan kısmi alıntı.. Kartta yazan orijinal mesaj “Doğmuşsun bir kere, bu saatten sonra ne desek boş..”  gibi bir şeydi.. ben işime geldiği  kadarını hatırlayıp yazıma başlık yaptım ve başlık sorunsalından da kendimi kurtarmış oldum..

(Bloga yazmayı çok özlemişim.. her satırı yazarken paylaşacak olmanın verdiği mutluluğu hissediyorum..öylesine güzel bir his ki klavyeye dokunan parmaklarımdan başlıyor ve tüm bedenimi ele geçiriyor..)

Yazıyı daldan dala atlatmadan konuya girmeye çalışıyorum ama sanırım henüz beceremedim.. yeniden deniyorum..

Yok öyle aşk kokulu ya da hüzünbaz bir yazı olmayacak bu yazı..

Güncel hayattan kesitler de yer almayacak.. Ülke gündemi, BBD (Biri Bizi Dinliyor) skandalı, siyaset, ekonomi gibi mevzubahislere de yer vermeyeceğim.. Okuduğum kitapların özetini falan da çıkartmayacağım..Bugün sadece gülümseyeceğim..

Çünkü bugün güzel, çok güzel bir gün..

Günün güzelliğinin bundan 30 yıl kadar önce bugün benim dünyaya gelmiş olmam ile bir ilgisi var mı o konuda da pek emin değilim ama muhtemelen günün güzelliğinin kaynağı bu gerçekte saklı…

Çok önceden (abartmayalım)  üç beş ay öncesinden bugüne denk gelen haftayı kutlu doğum haftası ilan edip festival düzenleyecektim ama her zamanki gibi evdeki hesap çarşıya uymadı.. Ve Güneşin en güzel kızı SunnyCameHome, Blogumuzun büyümeyen Çocuk’u Kalemhane ve Gelinciklerin en beyazı, en cıvıl cıvılı Beyazgelincik blogumda dile getirmemiş olsaydılar bugünü görmezden gelip, 30’lu yaşlara ilk adım kutlamamı da sessizce aradan çıkartıp, 20’li yaşlara takılmaya devam edecektim..

Olmadı.. 

Doğum günlerinin benim için ne kadar önemli olduğunu beni tanıyan çoğu kişi biliyordur sanırım işte bu yüzden ben bloguma bugüne dair hatırlatma olabilecek bir yazı bile yazmamışken doğum günümün  hatırlanmış olması beni öylesine mutlu etti ki Firuze’nin "Hadi Viva sarıl klavyeye” şeklindeki telkini ile kendimi bu satırları yazarken buldum..

Geçen yıl bu zamanlar yazdığım “Tarihte Bugün” başlıklı yazımda belirttiğim gibi "1 Haziran 1979 yılında tarih için önemsiz bir ayrıntı gibi görünse de Dünya’da yaşayan 7 milyar insana ilaveten ben doğmuşum.."

Eeee Madem doğmuşum bir kere, ne desem boş..

İyi ki doğmuşum..

Düşlediğim festival olayını gerçekleştirebilseydim blogumu bayramlıklarını giymiş çocuklara çevirecektim fakat bunu da beceremediğimden en sevdiğim uçan balonlarımı yazının altına bırakarak günü biraz daha renklendireyim..