Bugün saçlarımı en sevdiğim renklerle ördüm ve karıştım hayata sabahın ilk ışıklarıyla..İçimde bir yerde, akşamdan kalma sarhoş balıklar gezinirken, yüzümde martıların kahkalarından uyarlanmış kaçamak bir tebessüm var..Ağaçları seyrediyorum güneşin göz kırptığı ve sessizliğin geviş getirdiği odamda..Kim bilir, belki hayatın gülen yüzü geçer bugün penceremin önünden...
Son bir iki gündür bazı eski blogcu arkadaşlarımı ziyaret ediyorum. Daha doğrusu etmekten kendimi alıkoyamıyorum. Üzerimde iz bırakmış, kendilerinde -önceki- kendimden bir şeyler bulduğum blogcu arkadaşlar. Bunlardan biri de sensin. Belki de en fazla kendimi bulduğum kişisin; yalnızlığı sevişin, yazmaya düşkünlüğün, hüznün, kelimeleri kendine merhem edinişin, müzik zevkin...
Seni geç tanıdım, daha doğrusu kendini bana geç tanıttın uzun süre yazılarımı takip etmene rağmen, ama sonra da bir güzel geri çektin. Şimdi de "sessizce ve karşılıksızca izleme sırası sende" mi diyorsun, demek istiyorsun bilmiyorum ama aylar sonra "devrik cümleler kuran o küçük kız" a yeniden yöneldi varlığım işte.
Bir özlemin ya da tüketmem gereken ama tüketemediğim bir tarafımın kollarına bırakmış bir haldeyim kendimi şu an ve adeta bir günahı yaşıyor gibiyim; bıraksam kendimi ağlayacağım.
Geriye dönemiyorum, dönmek de istiyor değilim. Yeni farkındalıklarım buna izin vermiyor ancak bazı şeylere o kadar anlam ve değer yüklemiş ve o kadar SEVMİŞ olmalıyım Kİ, bazı zamanlar -şimdi olduğu gibi- geriye bakma/dönme isteği duyuyorum. Biraz da olsa oralarda kalma, vakit geçirme, oraları yeniden duyumsama. Hala yaşayan ve derinlerimde saklanmış yönlerime yaşama imkanı sunma; o yönlerimi soluklandırma; TÜKENENE KADAR. Yoksa, dikkate almazsam varlıklarını, söz ve nefes hakkı vermezsem beni hep rahatsız edecek gibiler, yaralayacak...
Senden ziyade -tüketemediğim- kendimi bir ziyaret bu aslında Viva; yalnızlığım, hüznüm, dans eden kelimelerim, müziğim... Senden ziyade kendimi bir ziyaret... BU HERKESTE BÖYLE DEĞİL MİDİR? Sevdiklerimiz ve sevemediklerimiz, nefret ettiklerimiz, öfke duyduklarımız, takdir edip sempati beslediklerimiz; içimizdeki belli yönlere DENK DÜŞEN canlı öğeler değil midir?
Dolsun odama o zaman hüzün, kendi ve birbirlerinin etrafında dönerek dans etsin sözcükler, kurulsun ve okunsun şaşkınlık ve hayranlık uyandıran tümceler... Aksın ve dolaşsın damarlarımda BİR KEZ DAHA ezgiler, soluklansın ve kendini yeniden yaşasın yalnızlığım... Tüketsin... Tükensinler...
TÜKENSİNler ve yer açılsın DAHA yeni DAHA yüce değerlere.
Seni unuttum sanma.sen unuttun mu beni .sanmam gelincikler sadıktır ....
yağsa kar yağsa sağanak yağmurlar...kopsa fırtınalar onlar salınır inatla
yeniden doğar yeniden al al...bak bahar geldi!biz ne kışlar gördük
sınıyorlar sabrımızı...sınayacaklar... olsun ayaktayız
sallanırız ...sayılmazzzzzzzzzzzzz
vivaforever bu şarkı getirdi seni bana
öpüyorum seni gececek kuzum gececek diner ağrıların elbet
yaşayacağın gençliğin var daha...
sadık okuyucularındanım :)
sık sık yazamasamda okuyorummmm seni satır satır
kime ne :)))
Bir Sana Bir de Bana
http://www.youtube.com/watch?v=IkzEoWEftNw
Şiddetli gökkürültüsünün eşlik ettiği bir akşam üstü gökyüzüsüne bakıp da şimşeğin çatının üstüne düşeceğini görmek de var; harkulade bir tablo, grinin eşsiz ve ağır tonlarını, rahmeti, bereketi, hayranlığı, sevgiyi görmek ve duyumsamak da...
"Kimbilir, belki hayatın gülen yüzü geçer bugün penceremin önümden..."
Hayatın gülen yüzü bakışlarımızda gizli viva... o bakışa karar verir sonra inatla ve ısrarla, ümitle, sabırla içimizde korur ve dışımızda ayakta tutarsak o bakışı; o bakış hayatımız oluverir...
seviyorum seni hayatın gülen yüzü, şen şakrak martım..
penceremin önünde bugün de bekliyorum seni.. :))
Gerçek gülüşlere, gerçekten ihtiyacım var çünkü..
nihatdemirkol 